مشترک شوید و مطالب را به صورت رایگان در ایمیل خود دریافت کنید

زندگینامه حاخام اوریل داویدی

«او در ایران، برای ما همه چیز بود: راو، فتوادهنده، دَیـان (قاضی شرع)، مُوهِل (میلاکننده)، شُوحِط (ذابح شرعی)، شالیح صیبور، خواننده سفر تورا، عاقد کِتوبا و طلاق، و یک ناطق فصیح و بلیغ.»

«او در عین حال که یک رهبر مذهبی عالی بود، یک عالم اجتماعی، و یک مردم شناس مسلم بود. صرفنظر از احساس مسئولیت خطیر نسبت به جامعه کلیمی، او به دلیل شخصیت منحصر به فرد خود، و احترامی که به نوع بشر می نهاد، مورد تحسین همه هموطنان ایرانیش، و حتی دولتمردان هم عصر خود بود. علی رغم مقام عالیقدر خود، شخصی بسیار فروتن بود.» آنچه خواندید، بخشی از اظهار نظر شاگردان رهبر فقید جامعه کلیمیان ایران، «حاخام اوریـل داویـدی» در مورد ایشان بود. چه در زمان آموزش در خوانسار، و چه در چند دهه رهبری جامعه کلیمی ایران، حاخام اوریل، لحظه لحظه زندگی خود را برای رشد فرهنگی، اجتماعی، و معنوی جامعه کوچک و اصیل کلیمیان ایران نهاد.

او در نهم تیشری (آدینه کیپور) سال ۵۶۸۵ عبری (برابر با پانزدهم مهر ماه ۱۳۰۳ شمسی) در خانواده ای مذهبی در شهرستان خوانسار متولد شد، از همان عنفوان کودکی در محضر پدر گرانقدر خود، «حاخام مئیر داویدی» به تحصیل علم تورا و سایر علوم پرداخت. حاخام مئیر، در حالی که به عنوان فتوادهنده، سخنران، و دَرشان شناخته می شد، میلا و شحیطا نیز می کرد، و از معلومات کلی و اطلاعات عمومی فراوانی نیز برخوردار بود. اوریل خردسال، از همان سنین کودکی، با همراهی پدر در خواندن تفیلا، تیقون حصوت (مناجات شبانه)، تَـنَـخ و تفاسیر آن، و میدراش های مختلف، بسیاری از این موارد را حفظ گردید.

او در خوانسار، گذشته از پدر، نزد دو استاد عمده خود، «ملا یعقوب» و فرزندش «ملا یهودا»، به کسب فیض پرداخت. وی با وجود اینکه شحیطا را نزد پدر آموخته بود، به گلپایگان رفت، و از «حاخام اوریل کهن» نیز «سِمیخـا» (تاییدیه شحیطا) گرفت.

پس از تشکیل کلاس های اوتصر هتورا در خوانسار، علی رغم سن جوانش، از اولین معلمان آن مرکز بود. حاخام اوریل در خوانسار ازدواج نمود، و تا سنین ۲۸-۲۷ سالگی که به تهران نقل مکان کرد، در آن شهر به تدریس و رسیدگی به امور اجتماعی می پرداخت.

در تهران، ایشان گذشته از تدریس در مدارس اوتصر هتورا، به امر میلا، عقد کتوبا، و همکاری با انجمن های مختلف مشغول شدند، و به زودی در ایران و خارج از کشور، به عنوان شخصیتی شناخته شدند که برای هر گفتارش، منبعی معتبر و مستند دارد.

حاخام اوریل داویدی، مورد تایید ربانیم و اساتید مختلفی بودند که از خارج از کشور به ایران می آمدند. از جمله، «הָרָבשְׁלֹמֹהיָלוּז» که طی مدتی شش ماهه که در ایران بود، با حاخام اوریل داویدی به مطالعه تلمود و هلاخا پرداخت، در پایان این دوران بیان می دارد: «مایلم با خط خود بنویسم که از مجالست با شما فیض بسیار بردم.» همچنین، هنگامی که «הָרָבסַלְמָןחוּגִי» به تهران می آید، بنا بر خواسته حاخام اوریل، از ایشان امتحان گرفته، و تاییدیه مبنی بر مقام «رَبـانـوت» را به حاخام اوریل داویدی اعطا می کند.

جناب حاخام اوریل، با مرحوم «حاخام یهوشوع نتن الی» و مرحوم «حاخام بن حییم»، جلسات هفتگی آموزش تلمود داشتند، که در طول این جلسات، مدتها با یکدیگر به بحث پیرامون مطالب مطرح شده می پرداختند. مرحوم حاخام اوریل، نخستین فردی بودند که در تهران، تدریس تلمود را به صورت کلاسیک، و به شیوه یشیواهای معتبر شروع کردند؛ که این امر، چندین سال ادامه داشت. آن استاد گرانقدر، علاوه بر تدریس در مدارس اتحاد تهران و گنج دانش، به عنوان بازرس مدارس اتحاد، و نیز در زمینه امور مذهبی و تعلیمات دینی، از طرف اوتصر هتورا به خدمت به جامعه می پرداختند. علاوه بر این، ایشان در سمینارهای آموزشی معلمین مرد و زن، تدریس داشتند، و آموزگاران بسیاری را تربیت نمودند.



نخستین فردی باشید که دیدگاه خود را بیان میکند!

نام شما: (لازم)

ایمیل شما: (لازم)

آدرس سایت یا وبلاگ:

متن نظر: